书驿舍壁 孔平仲 宋 巍巍使馆开华堂，行人旧题诗满堂。去年读之多好语，今岁重寻在何处。驿吏却云官长来，垩以赤白墁青灰。银钩错落应手没，当时嘲谑谁为才。呜呼万事只如此，古人豪强安在哉。寄语征途往还客，不如挥毫落金石。金石虽坚有时灭，君不闻海波成田淮水绝。 拼音 wēi wēi shǐ guǎn kāi huá táng，xíng rén jiù tí shī mǎn táng。qù nián dú zhī duō hǎo yǔ，jīn suì zhòng xún zài hé chù。yì lì què yún guān zhǎng lái，è yǐ chì bái màn qīng huī。yín gōu cuò luò yīng shǒu méi，dāng shí cháo xuè shuí wèi cái。wū hū wàn shì zhǐ rú cǐ，gǔ rén háo qiáng ān zài zāi。jì yǔ zhēng tú wǎng hái kè，bù rú huī háo luò jīn shí。jīn shí suī jiān yǒu shí miè，jūn bù wén hǎi bō chéng tián huái shuǐ jué。 作者介绍 孔 孔平仲 宋 · ? - ? 宋临江新淦人，字义甫，一作毅父。孔武仲弟。英宗治平二年进士，又应制科。以吕公著荐为秘书丞、集贤校理。哲宗绍圣中，言者谓其元祐时附会当路，讥毁先烈，贬知衡州。元符二年，提举劾其违常平法，责惠州别驾，安置英州。徽宗立，召为户部金部郎中，出提举永兴路刑狱，帅鄜延、环庆。党论再起，罢，主管兖州景灵宫卒。长于史学，工文词，与兄孔文仲、孔武仲以文声起江西，时号三孔。有《孔氏谈苑》、《续世说》、《良世事證》、《释稗》、《诗戏》、《朝散集》(编入《清江三孔集》)。 查看全部作品 →