天寒 晁公溯 宋 树头谡谡风声来，木叶已尽吹黄埃。是时霜飞万瓦白，晓雾欲破晨光开。严天御寒惟酒可，急唤江南鹦鹉杯。一杯未尽醉色起，红入两颊惊春回。惟愁见守不少贷，酒力未解还相催。遥瞻浮云蔽北极，故乡何在心悠哉。茂陵先帝傥见梦，敢不奏记通天台。 拼音 shù tóu sù sù fēng shēng lái，mù yè yǐ jǐn chuī huáng āi。shì shí shuāng fēi wàn wǎ bái，xiǎo wù yù pò chén guāng kāi。yán tiān yù hán wéi jiǔ kě，jí huàn jiāng nán yīng wǔ bēi。yī bēi wèi jǐn zuì sè qǐ，hóng rù liǎng jiá jīng chūn huí。wéi chóu jiàn shǒu bù shǎo dài，jiǔ lì wèi jiě hái xiāng cuī。yáo zhān fú yún bì běi jí，gù xiāng hé zài xīn yōu zāi。mào líng xiān dì tǎng jiàn mèng，gǎn bù zòu jì tōng tiān tái。 作者介绍 晁 晁公溯 宋 · ? - ? 宋济州巨野人，字子西。晁公武弟。高宗绍兴八年进士。以文章闻名于时。官至朝奉大夫。有《嵩山居士集》。 查看全部作品 →